|
Carles li reis, nostre emperere magnes, Set anz tuz pleins ad estét en Espaigne: Tresqu'en la mer cunquist la tere altaigne. N'i ad castel ki devant lui remaigne; Mur ne citét n'i est remés a fraindre, Fors Sarraguce, ki est en une muntaigne, Li reis Marsilie la tient, ki Deu nen aimet, Mahumet sert e Apollin recleimet: Ne's poet guarder que mais ne l'i ateignet. |
Re Carlo, il nostro imperatore grande, sette anni pieni è stato nella Spagna, e l'alta terra ha preso fino al mare. Non v'è castello che innanzi a lui rimanga, né città o muro che debba ancora infrangere. Sol Saragozza, che sta su una montagna, tiene Marsilio, il re che Dio non ama, serve Maometto e Apollo prega e chiama: dalla rovina non si potrà guardare. (Traduzione: Renzo Lo Cascio) |
La chanson de Roland (XI sec.)
Iscriviti a:
Commenti sul post (Atom)
Nessun commento:
Posta un commento
here we are